twilly's blog

Muismatjes heb ik verbannen sinds de invoering van de optische muis. Bewegingsvrijheid for the win! Een muismat met een verhoging om de pols te laten rusten en, naar het schijnt, een betere houding aan te laten nemen heeft het dan ook niet langer dan drie minuten uitgehouden op mijn bureau. Maar nu ligt er al enkele weken een klein, groen, rond, zacht object… en het wordt gebruikt ook. Als polsondersteuning bij het besturen van de muis en het beroeren van het toetsenbord, maar ook als elleboogondersteuning en zelfs als stressbal.

For Shaun was suffering a similar plight, his hand / wrist was really beginning to give him trouble, constantly hurting whilst he battled the evil warlord ‘Graham’ on his computer game “Death Wizards 5: The Basket Stealers”. His mind started to scheme, thinking there must be something out there, a wrist rest that helps battle this niggling pain and looks good at the same time. “...nope” Shaun thought to himself. Well if you want something doing right then you’d best do it yourself. And that’s exactly what Shaun did...

De PUK was geboren en is verkrijgbaar via de TroudosMountains-eBay-shop.
Voor zo’n 7,5 euro heb je er eentje, verzendingskosten inclusief, binnen enkele dagen op je bureau liggen.

Meer info op pukme.com.

Na 9 jaar met enorm veel passie en plezier de prachtigste concertregistraties met jullie gedeeld te hebben stoppen wij ermee. Een groot deel van de platenmaatschappijen staat ons nog steeds niet toe hun artiesten op te nemen. Hierdoor kunnen we niet bieden wat we nodig hebben om Fabchannel in leven te houden.

De laatste dagen van FabChannel zijn geteld. Tot vrijdag zijn ze nog in de ether, maar daarna is het gedaan met het bekijken van concerten uit hun archief. Ongelofelijk jammer, want af en toe een live concert bekijken (op de achtergrond) deed me telkens weer goesting krijgen in de sfeer van een muziekevenement. Tnx, FabChannel!

Ik laat iTunes een weekje voor wat het is en word continu-fabchanneler. De volgende wil ik zeker (nog eens) gezien/gehoord hebben:

The Presidents of the United States of America
Audio Bullys
The Presets
CSS
Arcade Fire
Cold War Kids
Bloc Party
Stereophonics
The Fratellis
MGMT
dEUS
Vive La Fête
Dan Le Sac vs Scroobius Pip
Diplo

Enkele weken geleden heb ik (samen met mijn vriendin) een stuk grond gekocht in het nabij-Gentse dorp Heusden. Uiteraard is het de bedoeling dat hier binnen een tweetal jaar een huis op staat te blinken. Om onze bouwperikelen tijdslijngewijs bij te houden, is een blog uiteraard ideaal. Vandaar stel ik het ontstaan van onze bouwblog ‘Thuis.’ voor. Deze blog draait op WordPress met een eigen template hiervoor. Dit alles zonder alle mogelijke WordPress-franjes, maar puur toegespitst op de noden van de bouwblog. Laat ons hopen dat het bouwen even vlot gaat als het finetunen van het blog-CMS…

5 februari - Capitole
Eva De Roovere heeft enkele spectaculair vrolijke liedjes (Fantastig toch!). De overige zijn nogal doorsnee. Live hoopte ik dan ook op dat extraatje. Ijdele hoop.
De sfeer die in de Capitole hangt is zowat dag en nacht verschil met de Vooruit. Ook de voorstelling heeft er ongetwijfeld wat mee te maken. Eva De Roovere spreekt sowieso met haar oeuvre ook het oudere publiek aan. Net het oudere publiek dat vrijwillig de zeer bloemige geur van wc-verfrisser met zich meedraagt, het oudere publiek dat bij elk liedje meeklapt, al dan niet op het ritme. (Er was ook heel wat jeugdiger publiek, maar die eisten niet zo veel aandacht op.)
Het optreden zelf was ook nogal inspiratieloos, zonder al te veel meerwaarde op de cds. Jammer.

2 februari - Vooruit
In de uitverkochte domzaal genoten we vanop de tweede rij van het solo-optreden. Erik De Jong staat samen met een orkest aan instrumenten en drie videoschermen op het podium. Sommige samples neemt hij bij het begin van een nummer live op en op de levensgrote videoschermen zien we filmpjes van muzikanten die de onweglaatbare stukken muziek spelen die hij er zelf, solo, onmogelijk nog kan bijnemen. Origineel!
Spinvis verstevigt zijn nummer-één-positie in mijn Nederlandstalige muziektop.

Apple’s iPhoto ‘09 brengt als eerste en belangrijkste nieuwe feature gezichtsherkenning. Iets waar ik als taggraag persoon echt op zat te wachten. Al werkt het nog niet perfect (logisch, het is nog maar 2009 en de eerste consumentvriendleijke applicatie die dit op zijn feature-list heeft staan naar mijn weten) en er kruipt alleszins heel wat tijd in om een fotobibliotheek-backlog (van zo’n 20 000 foto’s, overwegend snapshots van personen) te verwerken. Maar eenmaal dat gebeurd is (verslavend!) en er van een persoon een 20tal gezichten bevestigd zijn, boekt iPhoto’s Faces verbazend goede resultaten. Ik wacht vol spanning de dag af dat bij het importeren van nieuwe foto’s iedereen perfect herkend wordt.
Een tweede handige feature is de integratie met Facebook en Flickr. Gedaan met de externe export-plugins, maar standaard hun iconen altijd beschikbaar. Great!

Ook Places is toegevoegd. Op Flickr geotagde ik mijn foto’s al manueel, maar dit kan ik nu direct in iPhoto. Het minpunt hieraan is natuurlijk het woord ‘manueel’. Een met een gps-chip uitgeruste compactcamera zou niet enkel heel wat tijd besparen, de correcte plaatsing van de foto’s zou er ook een pak op vooruit gaan. Jammergenoeg zijn de beschikbare fototoestellen (ik laat de gsmcamera’s buiten beschouwing) op één hand of zelfs vinger te tellen (Nikon Coolpix P6000). De moeilijkheid ligt voor de hand. Een gps-chip heeft nog steeds een bepaalde tijd nodig om de benodigde satellieten te lokaliseren en vijf minuten wachten voor je een snapshot kan nemen, lijkt me niet ideaal en, anderzijds, de gps continu laten aanstaan vreet ongetwijfeld stroom.
Enkele alternatieven zijn gps-trackers die apart van je fototoestel werken en achteraf, softwarematig door het tijdstip van het nemen van de foto en je gps-tracker te vergelijken, je juiste locatie aan de exif-data van de foto toevoegen. Maar deze breiden je foto-import-flow weer met een stap uit en je moet een extra apparaatje op zak hebben. (ATP Photo Finder / Gisteq Photo Trackr)
Nog een jaar wachten en manueel geotaggen lijkt me dan ook de beste oplossing.

iPhoto ‘09… Kortweg twee toevoegingen die ik op mijn online foto’s al toepaste kan ik nu ook offline bewaren en dit handiger en met extra functionaliteit. Voor mij was het de upgrade zeker waard!

Gesponsorde uitsmijter:
De zoektocht naar gps-trackers in combinatie met compact camera’s bracht me ook op enkele spy-shops. Deze zetten aan tot het gebruiken van deze gps-trackers en andere surveillance-apparaten voor al dan niet legale (op het vlak van privacy) doeleinden.

Je zou er bijna schrik van krijgen zelf bespioneerd te worden als je ziet wat mogelijk is voor een zeer beperkte prijs. Zo is er een verwijderde sms-berichten hersteller waarmee je alle communicatie kan nagaan (als je de sim-kaart in je bezit hebt, als de smsen op je simkaart opgeslagen worden… en je de pincode kent tenminste.), er zijn hardwarekeyloggers ("Gebruik de USB Keylogger niet zonder de toestemming van alle betrokkenen."), mini-camera’s die je op enkele seconden overal kan opstellen en uiteraard de afluisterapparatuur-detectors. Leuk allemaal om eens van spion te spelen, maar ik veronderstel dat er een serieus gebrek aan vertrouwen moet zijn om deze zaken te gebruiken voor om het even welke doeleinden.

Interessanter zijn de gps-trackers die te installeren zijn in je auto, of die je meeneemt tijdens een fietstocht of wandeling. Je precieze route wordt opgeslagen en deze kan je achteraf bekijken op bvb. Google Earth. Hiermee breng je dus perfect je reis in kaart en achteraf nagaan waar je juist geweest bent, wordt kinderspel. In vergelijking met de hierboven genoemde gps-trackers zijn deze, volgens de producteigenschappen op de sites, nog een stuk nauwkeuriger en bieden ze een langere gebruiksduur. Hun hoofddoel is dan ook om langere tijd onophoudelijk te werken. Dat verschil merk je natuurlijk ook aan de prijs…

Voor verdere info kan je terecht op de spy shop voor afluisterapparatuur Spy3K.

30 januari - Vooruit
We zijn fan. Superamas brengen film als theater, tot de camera en geluidsman op het podium verschijnt en we terechtkomen in een receptie ter ere van de ‘film’.

De BIG-trilogie was al een ijzersterk staaltje theater was. Empire heeft nog een streepje voor. Het collectief leunt nu minder op de ironische pose. Zijn treffende recuperatie van de realiteit komt er nog ongezoutener uit. Hoewel Empire de schijn heeft van een no-brainer, slaat het je uit het lood met verbazingewekkend veel denkstof. Kunstconsumenten aller lande laten deze verbluffing best niet aan zich voorbij gaan.

Lees ook over de BIG-trilogie...