twilly's blog

Offf, een grafisch design- slash multimedia- slash video-conferentie 24-26 juni. Al dekt de officiële ondertitel misschien wel het best de lading: ’International Festival for the Post-Digital Creation Culture‘. Drie dagen me laten overdonderen door presentaties en werk van een hele reeks creatievelingen wiens bedrijfsnaam me, eerlijkgezegd, op voorhand weinig zegt. En dat voorafgegaan en gevolgd door telkens een dagje Parijs. Wijs!

De conferentie

Dag 1
Gelukkig dat we er op tijd bij waren, niet moeilijk met ons hotel op 100 meter van ‘La Grande Halle de la Villette’, want na een klein half uurtje aanschuiven waren we binnen. Een goed uur later, toen een andere compagnon met een ochtendthalys ook in Parijs geraakt was, bleek de aanschuifrij al heel wat aangedikt. (Dat kon heel wat vlotter, organisatie…)

Steven Heller hielden we niet vol zo vroeg op de dag, maar HelloHikimori, een Parijse designstudio, toonde al heel wat meer multimediaal Flash- en 3D-werk. Ook het werk van Flashanimator Chris Georgenes van MudBubble was de moeite om mee te pikken. Tot zover de voormiddag daar door een staking van het openbaar vervoer het veelbelovende H5 niet ter plaatse geraakte. Na een wat uitgelopen lunch met zicht op de Eiffeltoren gaven we wat later dan verwacht weer present om wat muziek/noise mee te pikken. Roth Mobot en hun circuit bending. Speciaal… Ook speciaal is Wooster Collective, een kunstcollectief dat bezig is met het opsporen, documenteren en het met de mensheid delen van street art. Dag één sloten we af met Hillman Curtis, een oorspronkelijk Flashdesigner die overging op het designen van megasites (Yahoo etc.) tot hij het beu was beknot te worden in zijn creatieve vrijheid door de verschillende raden en hiërarchische structuren binnen dergelijke bedrijven. Hij wilde iets anders doen en bekeerde zichzelf tot filmmaker, gespecialiseerd in videoportretten, met enkele mooie creaties tot gevolg (Portretfilm van Stefan Sagmeister, medewerking aan commercials voor IBM etc.).

Dag 2
Vrijdagochtend zagen we Tara McPherson haar geheel eigen stijl van illustreren uit de doeken doen. Ze heeft geëxposeerd in musea, maakt posters voor rockgroepen, haar illustraties worden gebruikt voor van alles en nog wat, ze heeft een hele fanbase, veelal met tattoos van haar werk en, (jammergenoeg) een maatstaf voor succes, haar kunstwerken/illustraties worden actief gekopieerd. Firstborn presenteerde hierna onder andere hun ‘M&M’s Join The Hunt’ en ‘Ford Mustang 2010’-websites en dit met enkele tippen van de analytische sluier hoe bepaalde problemen in de ontwikkeling aangepakt werden met tools en prototypes.

In de namiddag pikten we nog Knife Party mee die kwamen vertellen over de creatie van hun ’Coalition of the Willing‘, een klaagzang tegen de klimaatsverandering gerealiseerd zonder budget met de hulp van een groot aantal bewegende beelden-firma’s van over de wereld die elk in hun eigen stijl een scène van de film voor zich namen. Even de bagage ophalen, de metro in, inchecken in ons nieuwe hotel, terug de metro in en het trio van SosoLimited was net aan hun presentatie begonnen. Op een grafisch artistieke manier ontleden ze in performances tekst, afkomstig van live-tv-uitzendingen (bvb. de debatten voorafgaand aan de presidentsverkiezingen), en herinterpreteren ze die door de woorden los te maken van de context. Indrukwekkend om te zien uit grafisch oogpunt, maar ook uit pseudo-wetenschappelijk oogpunt als je de getrokken conclusies bekijkt. Dvein, een Spaanse motion- en designstudio, sloot dag twee af met hun indrukwekkende animatie-portfolio. Verschillende opening titles met vooral organische, semi-vloeibare substanties, commercieel werk met groene monsters en een holografische catwalk (Diesel Liquid Space Show)… Hun Engels met serieus Spaans accent, nonchalance, Skype-probleem en -oplossing versterkten het gevoel qua ‘wat een cool bedrijf’ alleen maar. Een mooie afsluiter voor festivaldag twee. (Want ja, ondertussen begint het echt als een festival aan te voelen.)

Dag 3
Niets beter om een zaterdagmorgen te beginnen dan Stupid Studio, een Deense studio waarvan vooral de volwassen pratende babys met relatief laag budget me zullen bijblijven. Het Japanse Projector had duidelijk nog last van de jetlag. Dat het Uniqlock-project bestaat heb ik onthouden, maar verder niet de meest heroïsche presentatie. Chris Georgenes van het al eerder op de main stage de revue gepasseerde Mudbubble ging in de gezelligere tweede zaal meer in-depth in op zijn specialiteit, de 2,5D-animaties van cartooneske personages in Flash. Veel frame-by-frame-animaties gezien, veel getween, veel layers en dat soms voor maar heel subtiele animaties, maar telkens met een geweldig resultaat.

De namiddag bracht Non-Format met de beste presentatie van de hele conferentie. Over het cirkelvormige traject dat een bepaalde stijl aflegt van ‘hot’ over ‘mass market’ en ‘cliché’ naar ‘forgotten’ om uiteindelijk eventueel weer opgepikt te worden (en dan sla ik nog een aantal stappen over), over het moment waarop je een stijl moet achterlaten, het moment dat je te lang in de cirkel blijven zitten bent en heel dat verhaal zeer krachtig, uit eigen ervaring gebracht, en dan ook doorspekt met eigen voorbeelden uit hun indrukwekkende portfolio door de jaren heen. Julien Vallée had de moeilijke taak Non-Format op te volgen, maar als je hem dan naar zichzelf ziet kijken op de DanseDance-website, hem nog een aantal indrukwekkende projecten ziet voorstellen en uiteindelijk de Offf Sponsors Titles ziet voorstellen, moet hij er niet voor onder doen.

We zakken af voor wat muziek en zien Dr. Bleep van Bleep Labs best aardige deuntjes spelen met een resem Thingamagoops en andere vreemde geluidsfabricerende toestelletjes. Ookal zat ’The Mill‘ achter een megaproductie zoals het pre-WK-’Write the Future‘-filmpje van Nike, met hun presentatie konden ze me niet echt bekoren. Dan nog maar een Carlsberg bijtanken en even naar de chip-muziek van Random in de andere, volgelopen zaal gaan luisteren. Afsluiten deed Offf 2010 met een optreden van Lullatone en visuals van Michael Paul Young. Ze hebben een kinderprogramma op de Japanse tv waar ze zelf muziekinstrumenten maken en die instrumenten gebruiken ze dan ook. Geweldige pling-plong-muziek, ideaal om een geslaagd ‘festival’ genietend af te sluiten.

Daarbuiten in Parijs…

Hotel de Paris ligt vlakbij de Grande Halle de la Villette en een metrostation en is daarom een zeer budgetvriendelijke uitvalsbasis. Verhuis je, zoals ons, midden in de trip naar het designhotel Mama Shelter (waar ook een deel van de Offf-sprekers hun logement hadden), dan besef je dat je op sommige plaatsen echt wel beter slaapt dan op andere. De maskers op de kamer, de douchekamer/kamerdouche en de iMac zijn duidelijk pluspunten. Aanrader!

Atelier Renault blijft een goede plaats om voor een zeer redelijke prijs zeer deftig te eten, al was ik vorige keer precies extatischer. De Quick is dat niet en zal dat nooit zijn, ook niet als vervanger voor een tweemaal gesloten (waarom?) Lo-Sushi. In de buurt van het metrostation Odéon hangt in de vooravond een zeer aangename sfeer. Ga er een hamburger eten in Café Jade (en zie hoe een hamburger er overal zou moeten uitzien).

Voor de Apple Store moet je op zoek onder de grond rond het Louvre. Niet erboven, want dan vind je hem niet.

Een pintje (halve liter) van 11 euro overdag op een terras, tijdens het uitgaan een Corona aan 8 euro en sterke drank die per fles verkocht wordt aan 150 à 200 euro. De eerste die ik in België nog hoor zagen dat een pintje te duur is…

The Social Club / La Socialle is best een leuke spot. In Showcase ligt de gemiddelde leeftijd een stuk lager. In bepaalde cotés (bvb. tussen het 2e en het 10e arrondissement) kan je vlot tot het licht wordt op een terras blijven zitten. Chatroulette kan wel eens wijs zijn, als je snel genoeg filtert. Als een licht beschonken Parisienne haar deur (van een appartement van een vriendin, zonder lift, op de vijfde verdieping) niet meer openkrijgt en om hulp vraagt, ben ik er nog altijd niet uit of je die hulp wel moet bieden. En als bepaalde dames ‘s nachts je hand grijpen, kan dat wel eens zijn om geld te verdienen.

Offf, wie weet tot volgend jaar!
Parijs, tot de volgende…
Sam en Sven, dank voor het gezelschap!

Foto’s op Flickr

Tien dagen Marrakech in de lente van 2010. Gedeeltelijk voor het mooie weer, het zwembad en het uitrusten (daarom heet het ook vakantie), maar we zijn in een ander continent en dan is het opsnuiven van de lokale cultuur uiteraard ook een must. Ons geslaagde, al zeg ik het zelf, reisverloop vind je hieronder…

vrijdag 21 mei
‘s Middags vertrokken. Bus-, trein- (met diabolotaks) en vliegtuignamiddag/avond. Tegen 22u Belgische tijd, 23u plaatselijk in het hotel Kenzi Semiramis aangekomen en snel in slaap gevallen.

zaterdag 22 mei
Een eerste uitrustdag. ‘s Morgens ziet het er zeer overtrokken uit, maar eenmaal de zon op volle kracht komt, smelten de wolken zo weg. Zwembad. Lezen. Muziek. Indutten. Opwarmen. Afkoelen. Zon. Schaduw.

zondag 23 mei
We trekken de stad in. We kregen als richtprijs voor een petit-taxi-rit naar het oude stadscentrum (Jemaa-el-Fna-plein) mee maximum 50 Dirham (iets minder dan 5 euro) te betalen, maar 20-30 zou ook moeten lukken… en zelfs verbazend goed. Eenmaal is het gelukt die afstand te doen via de meter en de ‘normale’ prijs lag op 12 Dirham, al hebben we toen ook afgerond tot 20… Meer dan 30 betalen namen we ons dan ook voor niet te doen.
We hangen wat doelloos rond op het Jemaa-el-Fna, verdwalen in het (zeer) toeristische eerste deel van de soeks, schudden de verkopers en wannabe-gidsjes van ons af, bezoeken het Bahia-paleis en trekken in de vroege namiddag terug naar het hotel. De nood aan rust doet ons de stadsdrukte ontvluchten.

maandag 24 mei
De nieuwe stad, Guéliz, staat vandaag op het programma. Met de hulp van het boekje ’Shopping in Marrakech‘ verkennen we voornamelijk de Rue de la Liberté. In de Patisserie Al Jawda laten we ons verleiden door de typische Marokkaanse koekjes en cakejes, In Côte Sud en Maison Rouge, twee winkels van de Belgische designer Sabine Bastin, kijken we naar de typisch Marokkaanse items die in een Europees kleedje gestopt zijn (of omgekeerd?). Darkoum en de Mamounia Arts Gallery zijn, zoals de naam het al zegt en ook aan de prijzen te zien, meer gallerij dan winkel en ze hebben dan ook een aantal echt authentieke, schitterende stukken staan. We drinken een muntthee in Kechmara, een naar het schijnt behoorlijk hippe bar al waren we daarvoor een uur of tien te vroeg, en werken de in het boek beschreven wandeling verder af. Op het terras van het Café de la Poste laat ik me een heerlijke panna cotta met aardbeiencoulis smaken. Njam.
Van daaruit nemen we een taxi naar de Jardin Majorelle, een voornamelijk cactustuin met majorelle-blauwe architectuur en fonteinen. Oorspronkelijk opgericht door de schilder Jacques Majorelle, en vanaf de jaren 80 gerestaureerd door o.a. Yves Saint Laurent. Na zijn dood is deze laatste zijn as over deze tuinen uitgestrooid en er is nu een herdenkingszuil en een kleine tentoonstellingsruimte met de designs van zijn zelfgecreëerde nieuwjaarskaarten (30 jaar lang designde hij een kleurrijke nieuwjaarskaart met daarop het jaartal en het woord LOVE).
We wandelen de paar kilometer terug naar het hotel, onderweg snoepend van de patisserie…

dinsdag 25 mei
Zwembaddag. ‘s Avonds trekken we wel terug het oude stadsgedeelte in. Het Jemaa-El-Fna by night ziet er ineens heel anders uit. Het doet raar geen hoogbouw rondom rond te zien en in zo’n lege open vlakte zoveel stalletjes en hun bijhorende bedrijvigheid te ervaren. Vanuit de verte zie je gewoon één lange lichtstreep op ooghoogte die het plein bezet. We gaan door de souks op zoek naar een in een zeer smal straatje weggestopt restaurant om voor een latere dag te reserveren en we gaan nog iets drinken op het dakterras van de Kosybar van alwaar we een tiental ooievaars spotten in hun nesten op de muren van het Koninklijk Paleis.

woensdag 26 mei
We begeven ons enkele kilometers in noordwestelijke richting van de stad alwaar de Zone Industriëlle, of Sidi Ghanem, ons opwacht. Hier vind je tussen fabrieksgebouwen een aantal showrooms en ateliers van de modernste designers (veelal ingeweken Europeanen, vandaar dat vele van deze showrooms ook een vestiging hebben in o.a. België) van de stad. Alles blijft wel een duidelijk Marokkaans karakter hebben. Zo is er de kaarsenwinkel Amira, zeer kleurrijk, maar nogal groot, kwetsbaar (en behoorlijk duur) om in de bagage te stoppen, een aantal textielwinkels (o.a. Via Notti) met badhanddoeken, badjassen, de typische djellaba’s en kaftans, en het verrassend moderne keramiek van Akkal.
We komen wel even vast te zitten wanneer blijkt dat hier toch niet zoveel taxi’s (behalve volle) rondreden om ons terug te brengen. Maar na even wachten dook er toch een leeg exemplaar op dat ons op het Jemaa-el-Fna dropte alwaar we even langs de slangenbezweerders liepen en wat dieper de souks in trokken (waar ze een stuk authentieker worden met mini-groentenmarktjes en veel meer Marrakechi dan toeristen).

donderdag 27 mei
We stappen uit de taxi bij de Bab Debbagh, de toegangspoort van de oude stad waarachter het leerlooierskwartier gevestigd is en laten ons aldaar een irritante gids aansmeren. De leerlooiers looien het leer nog steeds ambachtelijk in putten met heel wat chemicaliën in. Gezond is anders, but hey…
De rest van de voormiddag gingen we op zoek naar de Quobba Gallerie (Tentoonstelling van kunstenaars uit heel Marokko, maar we hebben de gallerij nooit gevonden) en de Medersa Ben Youssef (Een Koranschool waar we een klein uurtje voor we een afspraak hadden bij de hammam toekwamen en wat dus niet meer de moeite was om te betreden.)

Na het de weg zoeken naar de hammam (Les Bains De Marrakech) komen we binnen in een oase van rust. We kiezen voor het duo hammam en massage in de ‘relaxing’-uitvoering. Bij het binnenkomen in de twee-persoons-hammam worden we met water overgoten en (bijna) geen plaats op ons lichaam blijft gespaard van de scrub met grof zeezout. Echt ‘relaxing’ is het niet te noemen, al verwachtte ik toch meer pijn bij het behoorlijk stevig schuren van zoutkristallen op een licht-verbrande huid. Het ingewreven worden met de rozenolie is dan weer wel best verfrissend en we genieten van het après-scrubgevoel. Ondertussen vult de ruimte zich met stoom en beginnen we al onze poriën zuiver te zweten.
Na een douche relaxen we met een glaasje muntthee in een loungeruimte. Van daaruit worden we meegenomen naar de massagetafels waar een uur lang gekneed en geduwd wordt op spieren, huid en ledematen. Buiten het halverwege eens omdraaien een heerlijke periode van niets-doen en het-hoofd-leegmaken die best nog wel wat langer mocht duren. Glibberig van de olie begeven we ons naar een relaxruimte waar de, altijd en overal aanwezige, muntthee vergezeld gaat van wat zoete koekjes. Douchen, omkleden en terug de echte wereld in, met een ongelofelijk zachte huid en een fris gevoel.

Vandaag passen we voor het dagelijkse hotelbuffet-diner en zoeken de innerlijke versterking in Le Tobsil, een zeer romantisch ingerichte riad met een dagelijks variërend viergangenmenu met Marokkaanse gerechten aan een op toeristen ingestelde prijs (+- 55 euro p.p., alle dranken incl.). We zijn er al geweest om te reserveren, dus het terugvinden van het kleine steegje verloopt redelijk gemakkelijk. Eenmaal binnen blijken we de eersten te zijn (iets voor acht uur) en mogen we onze tafel kiezen. We nemen boven plaats, met uitzicht op de benedenruimte en dat blijkt een goede keuze. Een trio van muzikanten speelt ondertussen live rustige, traditionele muziek perfect passend in het geheel. Na ons aperitief (olijven en vodka/rum-orange) volgt een arsenaal aan bordjes met verschillende koude gerechtjes die samen een ‘Marokkaanse salade’ vormen. Van extreem zoet tot behoorlijk pikant, onze smaakpapillen hebben hun voorkeuren, maar uiteindelijk laten we alle bordjes zo goed als leeg terug ophalen. Een grote fout, zo zou later blijken wanneer de maag begint te protesteren bij de grote porties van de volgende twee gangen. De tajine van kip met een amandelsausje gevolgd door een tajine van lam met een citrussaus en een berg couscous met een groentensaus zijn het slachtoffer van onze honger tijdens het voorgerecht. Best lekker, dat wel, maar hopeloos veel. Uiteindelijk komt het dessert, en als dessertliefhebbers is dat eerlijkgezegd een beetje een afknapper. De peer en het schijfje sinaas, het geheel overgoten met de typische (en veel te zoete en plakkerige) stroop is niet geheel ons ding. Goed en lekker gegeten in een zeer gezellig en romantisch interieur, maar alles wat de keuken uit kwam mocht toch wel iets verfijnder en in kleinere porties.

vrijdag 28 mei
Het Atlasgebergte ligt vlakbij en het zou zonde zijn ons niet buiten de stad te begeven naar kleinere dorpjes en om de dorre, bergachtige natuur te aanschouwen. Met een taxichauffeur (Ali Ouchrif - petit Taxi 1252 - tel. 0663 28 87 97 - bel hem gerust met onze groeten Joke&Thomas, de 2 Belgen uit het Kenzi Semiramis) die we enkele dagen geleden toevallig ontmoetten tijdens een taxirit hotelwaarts en die blijkbaar een hele resem faits divers in zijn mars had, begeven we ons naar de Vallée de l’Ourika met als laatste berberdorp Setti Fatma. Hier zijn zeven watervallen waar je met een plaatselijke gids een tocht naar kan ondernemen. We kozen voor de kortere route enkel naar de eerste waterval plus een mooi uitzichtpunt van waar we de eerste vier konden gadeslaan. De gids leidt ons via zandwegels, te beklauteren rotsen, krakkemikkige bruggetjes over de waterstroom, een noodzakelijke man met een ladder, etc. naar de watervallen en langs een andere weg terug naar het dorp. Op dat kleine anderhalf uur hebben we heel wat fotogenieke, postkaartachtige taferelen gezien, zowel door de watervallen zelf als door de weidse vergezichten. En het over rotsen klauteren is ook gewoon leuk. Doe best iets stevigere wandelschoenen aan als die wij aan hadden (alhoewel) en dan is deze tocht zeker een aanrader.

Op terugweg naar Marrakech laten we onze chauffeur zelf wat de keuze waar de ‘interessantste’ plaatsen zijn om even te stoppen. Zo komen we terecht bij nog een andere waterval, bij zotte bruggen over het water die leiden naar de terrassen van restaurants, een terrasje vlak langs het water waar hij ons op een muntthee trakteert, enkele kleinere dorpjes, maar doordat er eigenlijk maar één weg is en alle dorpjes daarlangs liggen, zijn die jammergenoeg allemaal zeer gewoon aan toeristen, hij stopte aan een zeer pittoreske moskee in the middle of nowhere wanneer het tijd was voor het gebed, etc.

Bijna terug in Marrakech rijden we nog even langs het pas geopende nieuwe shopping center (hij was er zelf nog niet geweest en keek zijn ogen uit naar de winkels die niet van hun Europese soortgenoten te onderscheiden vallen) omdat daar ook een Carrefour is en we wat ‘betrouwbaar’ voedsel nodig hebben om de vliegreis, zonder maaltijd aan boord, te overleven. Ook de manier en grootte van deze hypermarkt leek behoorlijk nieuw voor Ali en o zo dagdagelijks voor ons.

zaterdag 29 mei
We hielden deze voorlaatste dag als reservedag voor ‘moesten we iets echt nog willen zien wat er op andere dagen overgeschoten was’, maar het werd een dag aan het zwembad om volledig uitgerust terug te komen in het thuisland waar ongetwijfeld het werk alweer stond te wachten. Zwemmen en lezen dus!

zondag 30 mei
De laatste dag. Meestal een opruim- en inpakdag, maar we dienen pas tegen zeven uur ‘s avonds naar de luchthaven te vertrekken en hebben zo nog (zo goed als) de hele dag. Eerst en vooral een taxi-retour-tripje naar de Patisserie El Jawda, waar we ons maandag zelf al tegoed deden aan de koekjes, om enkele van de thuisblijvers ook wat mee te laten genieten. Daarna maakten we de hotelkamer leeg (uitchecken tegen de middag) en nestelen we ons aan het zwembad om de laatste hoofdstukken van onze respectievelijke boeken uit te krijgen. Het onhandige gegeven van geen douche meer ter beschikking te hebben, lossen we op door een kwartiertje in de hotel-hammam te boeken. Een nogal vreemde hammam zonder stoom en een relatief lage temperatuur die pas na lange tijd echt begon door te dringen. (Ik verdenk hen ervan dat hij kapot is, maar dat ze het gemakkelijkheidshalve afdeden als ‘neenee, dat is zo bij een typische Marokkaanse hammam’.) Nuja, we konden douchen en ons klaarmaken voor de terugreis en dat was het eigenlijke doel.
Nog een pizza in de à la carte, de bus in, inchecken, de douane door, de tarmac op, het vliegtuig boarden, opgestegen worden, ‘Inglorious Basterds’ kijken, geland worden, de rolbanden over, de bagage opwachten, niets aan te geven, de auto van de ophaler in (om 3u30 ‘s nachts) en thuiskomen.

Het was de moeite!

De foto’s.

Deze reis werd alleen mogelijk gemaakt met de vriendelijke hulp van:
de Garmin eTrex Legend HCx wandelGPS met bijbehorende (gratis) kaarten via Open Street Map en de topo maps; Sunjets, dat ons de voorbije jaren al telkens op onze bestemming gebracht heeft; chauffeur Ali van petit taxi 1252; de reisboeken Rough Guide Directions: Marrakesh, A Hedonist’s Guide To Marrakech, Shopping in Marrakech door Susan Simon, het artikel over ‘Belgen in Marrakech’ uit Genieten van juni 2008 en om in de sfeer te komen A Year In Marrakech van Peter Mayne.

In de aanloop naar de vijfde november maakte de NMBS bekend te zullen staken op… klopt… vijf november. De Eurostar zou niet op het Belgische spoorwegennet geraken en tickets dienden ingeruild te worden. Na het bellen naar de Belgische helpdesk en het doorverwezen te worden naar de Britse helpdesk bleken we gewoon in Rijsel te kunnen inschepen op de gewenste Eurostar. Een pak van mijn hart, want…

donderdag 5 november
Om 8u30 uitstappen in St Pancras Station, iPhone op het Vodaphonenetwerk instellen om mijn tijdelijke internationale databundel te kunnen gebruiken, de eerste statusupdate en foto uploaden naar Facebook, Euro’s in Ponden wisselen voor de eerste cashkosten, Oyster Card aanschaffen, metroplan bestuderen, in de ochtendspits gedrumd op de metro richting Earls Court. Bij het uitstappen bleek Earls Court Exhibiton Centre een mega-complex te zijn waar net dit weekend de Top Gear Live Show neerstreek. Misschien zou dat nog wel in onze planning passen…
Een halve kilometer later checkten we vroeg in in ons hotel en genoten we van het ruimtegevoel in onze kamer van om en bij de zeven vierkante meter, zonder raam. Nuja, dat wisten we op voorhand en meer dan (te weinig) slapen en eens douchen zouden we hier toch niet doen. Daarmee in het achterhoofd is de EasyHotel-keten echt een aanrader. Goedkoop en eigenlijk heb je niet meer nodig. Nog even de Wifi-voor-een-week activeren en klaar om de stad in te trekken!

Na een lekker, relaxed ontbijt in Kensington Square Kitchen that is. Superadresje om het ochtendhumeur van je af te schudden! De tube bracht ons naar de Tower of London vanwaar we ons al over de Tower Bridge richting het Design Museum begaven. Jammergenoeg was de vaste collectie niet te bewonderen en de huidige tentoonstelling was niet volledig ons ding. We beperkten ons dan ook tot de museumshop, op zich ook al de moeite waard.
In Borough Market verdwaalden we tussen de geuren, kleuren en vooral smaken van de oudste voedingsmarkt van Londen. Man, daar krijg je honger van. Gelukkig dat de proevertjes er alom tegenwoordig zijn. Een wandelingetje langs de Theems bracht ons bij de Tate Modern. Als kunstappreciator, maar verre van kunstkenner, best mooi en interessant te noemen, maar na de enkele uren tijd die nodig was om de vaste (en gratis toegankelijke, zoals alle musea in Londen) collectie door te nemen, was de goesting om ons door de PopLife-tentoonstelling te worstelen behoorlijk gekrompen. Over de Millennium Bridge werd het dichtstbijzijnde metrostation ons doel om zo terug naar het hotel te keren.

Om zeven uur werden we aan de O2 Shepherd’s Bush Empire verwacht. Röyksopp gaf daar namelijk een optreden en daar we er op Werchter al ruimschoots van genoten hadden, konden we hier niet ontbreken. Tot aan de rand volgetapte ‘pints’ Carlsberg waren iedereens deel tot (het voor een thuispubliek spelend voorprogramma) James Yuill me alvast aangenaam verraste. Röyksopp deed er nog een serieus schepje bovenop. Heerlijk optreden en de trip naar Londen was het na de eerste dag al meer dan waard.

vrijdag 6 november
Uitgeslapen begaven we ons naar Dover Street Market. Zes verdiepingen met - veel te dure - designerclothes, soms uitgestald als ware het een museum. (Het goedkoopste kledingstuk dat ik vond was een egaal zwart t-shirt voor 90 pond.) Na het doorlopen van de winkelstraten Oxfordstreet en Bond Street deden we ons tegoed aan wat Itsu fastfood sushi voor we ons waagden aan Regent Street, dé winkelstraat voor een iets normaler budget, met de ene flagship store naast de andere. Uiteraard liepen we door de Apple Store, voelden we ons vijftien à twintig jaar jonger in Hamleys en vond ik in de Timberland store eindelijk weer een deftig winterpaar. (Waarom vind ik hun volledige collectie nergens in België?)

Na deze kijk-, pas- en betaaldag schoven we aan tafel bij Ping Pong Dim Sum. Een heerlijke cocktail als aperitief en erna kleine porties die gedeeld worden door het gezelschap. Kies enkele gerechtjes en deze worden in een willekeurige volgorde geserveerd. Soms één apart, soms twee of drie tegelijk. Nog honger? Bestel er gewoon wat bij… en geloof me, ze zijn allemaal echt lekker! (Behalve dan die blueberry Martini als dessert.) Als een filiaal van deze keten ons in Gent zou vervoegen, ik werd er vaste klant. Direct.
Ondertussen liep de klok tegen middernacht aan en liepen we door de drukke uitgaansbuurt Shoreditch. Het leek best aangenaam vertoeven in vele pubs, maar wij waren specifiek op weg naar Cargo waar Last.fm een feestje gaf met enkele optredens van doorbrekende bands. Jammergenoeg werd onze feestvreugde snel getemperd toen de zaal gesloten bleek en ‘flooded’ de reden bleek. (Het had wel af en toe geregend die dag, maar ook niet om te zeggen zooo hard…) Nuja, geen ramp. Gewoon nog wat doorwandelen en ons enkele nachtelijke uurtjes in Fabric uitleven bleek een best goed alternatief.

zaterdag 7 november
Op naar Portobello Road Market… ‘Zo vroeg mogelijk’ om de toeristische stormloop te vermijden, stond op onze planning, maar dat was buiten vannacht gerekend. Tussen de horden toeristen drumden we van kraampje tot kraampje, maar buiten die vintage leren voetbal was er ook niet zoveel te zien.

Via Hyde Park met zijn eekhoorns en Little Venice met zijn romantische kanalen en waterwegen maakten we nog een ommetje langs Camden Town om net op tijd in Earls Court Exhibition Centre aan te komen voor de Top Gear Live Show. Jeremy Clarkson, James May, Richard Hammond en The Stig in levende lijve geflankeerd door stunt drivers, supercars, indoor fireworks, doordringende benzinegeur, doldwaze races met tuingerief en kantelende driewielers en tot in de puntjes voorbereide en in elke show herhaalde ‘humor’.

Tussen de Underground en de Overground van London Bridge Station zijn enkele ongebruikte, ondergrondse hallen waar het Shunt collective feestjes organiseert. Om de Shunt Lounge binnen te geraken stond er een wachtrij van een paar honderd vastberadenen. Wij schoven even vastberaden aan en na een goed uur merkten we dat de rij er alleszins niet stond omdat de gangen, tunnels en zalen vol zaten. Een megacomplex met ruimte zat, verschillende zalen met fuiven, optredens, bars, multimedia, kunstinstallaties, performances, etc. Qua hipheid scoorde deze locatie echt wel een tien. (Sinds 12 november is de Shunt Lounge echter gesloten.) Via de nachtelijke, donkere Londense straten en de oever van de Theems kuierden we ‘s nachts terug richting hotel (om te besluiten in een taxi toen de voeten niet meer mee wilden).

zondag 8 november
Vandaag is de dag van de markten. Allereerst moet Spitalfields eraan geloven. Kleurrijke kleren, schoenen, chocolade, eetstalletjes en vooral ook de Marsh Mellow festival boutique met alles wat je maar nodig hebt om je festivalbezoek aangenamer te maken. Brick Lane met zijn wereldberoemde Beigel Bake-24/7-smoked salmon+cream cheese-bagels en Sunday Up Market met een massa startende designers die hun t-shirts en andere kledingstukken aan de man proberen te brengen en een ruime keuze aan curry- en andere heerlijk ruikende kraampjes.
We lopen ook door de Columbia Road bloemenmarkt en genieten we van een cupcake bij Treacle. Uiteindelijk sluiten we ons geslenter door marktstraten en -pleinen af op Broadway Market waar Fabrications gesloten bleek te zijn.
Vyner Street scheen enkele kunstgallerijen te hebben. We komen terecht in de doodse straat met wel degelijk het bord ‘Vyner Street’, maar vrezen toch de verkeerde straat te pakken te hebben. In de straat vinden we toch enkele gallerijen achter al dan niet gesloten deur. In de DegreeArt gallerij zien we de ‘Reverie’-werken uit de debuutsoloshow van Jemma Grundon. Heerlijke wegdroomlandschappen. Wat verder in de nog steeds even doodse straat kunnen we binnen bij Fred [London] waar we ‘Winter Americana’ van Brian Montouri en Peter Davis’ ‘New Paintings’ tot ons laten doordringen.

De innerlijke mens besloten we vandaag te laten versterken bij Inamo. Een restaurant met een Oosterse fusion-keuken waar je je bestellingen plaatst via een interactieve tafel. Een projector boven elke tafel projecteert een tafelkleed op je tafel waar je via een trackpad je keuzes op maakt en doorgeeft aan de keuken. Enkele minuten later komt je bestelde schotel op tafel. Ook enkele spelletjes (bvb. zeeslag) en een webcam waarmee je in de keuken kan binnenkijken maken de wachttijden te kort. Het is nog lang geen Surface, maar het heeft wel iets. En het belangrijkste: het heeft me gesmaakt ook!

maandag 9 november
De laatste dag. We doen het rustig aan en ontbijten nogmaals in de Kensington Square Kitchen om erna naar Parliament Hill en Hampstead Heath af te zakken. Een groene heuvel met een wijds zicht over de Londense skyline, het ideale punt om tot rust te komen en te besluiten dat zo’n vijfdaagse Londen zeker voor herhaling vatbaar is. We metroën nog snel naar het centrum om er in de Fifteen-trattoria laat te lunchen. Probleemjongeren worden hier opgeleid tot de hun best liggende rol binnen een restuarantteam en zetten kwaliteitsvolle schotels op tafel en dat met Jamie Oliver als peetvader. Om 16u30 werden we alweer in de Eurostar-boarding-zone verwacht. Back to life. Back to reality.

Dank voor de tips over de te bezoeken plaatsen en restaurants gaat voornamelijk naar… ‘Weg met De Soete’ (het reisprogramma op Canvas en gelijknamig boekje van Tomas De Soete), ‘In&Out London’ (magazine van Eurostar), Design Sponge city guides en Stefanie W.

Das Pop speelt zaterdag om 19u enkele nummers in de Nudie Jeans Store in Stockholm. Nogal ver om even voor over en weer te gaan, maar daar bestaat uiteraard een oplossing voor: volg de live streaming van het concert!

[via Das Pop Facebook]

Woensdag rond half twaalf met Limp Bizkit door de boxen parking 1 oprijden en een frisse Rodenbach open trekken in de stralende zon. Een uur in de vlakke zon aanschuiven voor de bandjes en ons in vak A1 van de camping geplaceerd. Eén ding was nu al zeker, ik zou minder kilometer afleggen dan vorig jaar (ergens achteraan parking 3 en een campingvak far far away.)

Donderdag
The Maccabees openen het festival en Neveneffecten met de Lunatics zorgen voor de eerste volle Wablief. Jammer dat dat voor mijn toetrede was, want Amanda Blank was geen waardige vervangster. The Juan MacLean die daarna volgde en welgeteld een set van vijf, of misschien zes, nummers speelde, was daarentegen een eerste topper van het festival. Happy House!

De fanfare van Shantel & Bucovina Club Orkestar feestte erop los in de Marquee, die trouwens een heel pak opener en beter geplaatst stond dit jaar. Jon Hopkins had zijn ambientmuziek blijkbaar thuis laten liggen daar er heel wat stevige beats uit zijn electronisch speelgoed getoverd werden. En ik zat daar, in de château, om even tot rust te komen… Passion Pit bleek, zoals verwacht, niet geheel mijn ding, maar Dizzee Rascal was, op het uiteraard afsluitende Bonkers na, dat ook niet. Een stukje verfrissend Soap&Skin gevolgd door het oeuvre van Zombie Nation wat op zijn beurt gevolgd werd door een meer dan aangenaam, aan-knopjes-draaiend Simian Mobile Disco. Het verplichte The Offspring pikte ik ook nog snel even mee, net zoals de bijhorende frieten. Nog twee toppers zouden volgen, al had ik er op voorhand geen geld op ingezet. Booka Shade bracht zijn sowieso al heerlijke sound met een stevig live-sausje erover. De twintig minuten dat ze overtijd bisnumers speelden vond niemand (behalve die vijftienjarige Crookersfans die het sausje niet lustten) dan ook erg, al werd het buiten geraken uit de dance hall nogal afzien daar dat op dat moment blijkbaar de verkeerde richting uit was. Met een, nog nooit van gehoord op een paar iTunes-30-seconden na, maar toch niet minder dan fantastisch Zero 7 kwam de donderdag aan z’n einde. Op het festivalterrein dan toch…

Vrijdag
Onze pogingen om wat comedy mee te pikken, draaiden op niets uit. Xander De Rycke, volzet. Maar geen getreur, Das Pop ving ons op aan de main stage. Hun set was wel quasi dezelfde als op de Lokerse Feesten (en zo goed als dezelfde als hun festivaloptredens in 2008), maar een leuk begin van de dag was het zeker. Via het best aangename Delphic kwam ik bij de Waxdolls terecht die wel wat teleurstelden. Ik zag ze op Grensrock echt het beste van zichzelf geven, maar hier, om half twee in de Dancehall, ontbrak het hen wat aan vettigheid. Tijdens het poetsen der tanden in de Randstadstand bleek ik nogal snel hoofdpijn te krijgen van een op de achtergrond spelend New Found Glory.

Gelukkig waren in de Marquee al snel een stelletje poppenkastspelers van hiphop aan het doen. De Puppetmastaz, het eerste hoogtepunt van de dag! Direct gevolgd door het tweede door de actie die Buraka Som Sistema overbracht op het publiek. De bevloering leed eronder. Alter Ego, Kap Bambino en Vampire Weekend bekoorden me maar matig, zeer matig. Van Snow Patrol ving ik enkele seconden op, maar ik hoorde dat het goed was. Het mij relatief onbekende Fever Ray bracht een met donkerheid en lasers overladen show ten berde. Heerlijk, zweverige muziek, maar jammergenoeg geen plaats voor enige menselijkheid tijdens het ‘optreden’. Toch zorgden zij voor mijn beste na-festival cd-aankoop.

dEUS, dé voornaamste reden van mijn op Pukkelpop zijn, bracht een spetterende vertoning. Serpentine, Instant Street, Theme From Turnpike, Hotellounge, Suds & Soda, Pocket Revolution, Slow, Morticiachair, enkele nieuwe nummers en dat doorspekt met gastzangers (Snow Patrol, Fever Ray, The Hickey Underworld) en uiteindelijk De Jeugd van Tegenwoordig die tijdens de afsluit het podium even overnam. Ik was compleet over mijn toeren toen ik vanop de vijfde rij voor het podium de Marquee verliet om Kraftwerk, de tweede reden voor mijn Pukkelpoptickets, te aanschouwen. Meer dan het zittend luisteren kon ik hier dan ook niet meer voor opbrengen (al klonken ze uiteraard wel perfect hoe Kraftwerk zou moeten klinken… daar ze al x jaar zo klinken.) Mish Mash Soundsystem bracht ook niet veel zoden aan de vrijdagse dijk. Laat de zaterdag maar komen!

Zaterdag
Le Corps Mince de Françoise kon me niet overtuigen zo vroeg op de dag. Bij Shadow Dancer leek het daarentegen direct acht uur later. De Château stond in vuur en vlam. Micachu & The Shapes deden hun ding, jammergenoeg niet volledig mijn ding, maar toch leuk om te zien en Gang Gang Dance groeide echt tijdens het optreden. Uiteindelijk begon ik ze zelfs redelijk te appreciëren. In de zetel, koptelefoon op en aan niets denken leek me het ideaalscenario voor hun beluistering.

Yo! Majesty, Fennesz, nee, dank je. The Whitest Boy Alive? Graag! Ongetwijfeld de topper van de dag.

Bij Klaxons was ik blij en tevreden met de oordopjes ergens diep in een broekzak. Weinig muziek, veel bass. Bij afloop snelde ik naar voor om voor de tweede keer dEUS dit weekend weer vooraan post te vatten. Geen gastzangers ditmaal, maar een deftige, pure dEUS-set. Het overweldigende gevoel van vrijdag ontbrak, maar geen kwaad woord. Na een afsluitend Roses kan je ook onmogelijk een kwaad woord uitbrengen. Moderat werd de finale afsluiter van het festival. De naam afsluiter eigenlijk niet waardig, maar toch stevig, dansbaar, aangenaam en plezant! Op de camping sneuvelden de laatste Rodenbachs, nootjes vlogen in het rond en het uitslapen deed deugd.

Rustig ontbijten (dat zakje Knorr vier-kazen-pasta moest nog op), afbreken en Gentwaarts keren en de rest van de zondag nagenieten, was alles wat me nog te doen stond. Pukkelpop 2009, ookal had je buiten dEUS en Kraftwerk voor mij geen supernamen op het eerste zicht, je gaf me 3+ dagen aangenaam vertier en de ontdekking van een aantal groepen die ondertussen mijn iTunes aanvoeren. Meer moest dat niet zijn!

Een verrassingstrip ter ere van de verjaardag van mijn vriendin… vier dagen in begin augustus, niet te voordehandliggend, niet al te ver weg en toch voldoende gevuld en gevarieerd om er mooie herinneringen aan over te houden. Achteraf beoordeeld: meer dan goedgekeurd!

Parijs
De woensdagavond hadden we al een afspraak te Menen voor een barbecue. Dat kwam goed uit om daar te overnachten en ‘s morgens door te rijden. Een paar uur later parkeerden we in de parking des Patriarches op een paar honderd meter van ons hotel. The Five Hotel was een berekende gok. Op verschillende blogs en reissites werd het beschreven als een echt wel deftig en mooi designhotel, maar de vrees zat erin dat het kitschgehalte zou overwegen. Daar aangekomen werd snel duidelijk dat de vrees onterecht was. Alles was er op zijn plaats, goed doordacht en niet overladen. Alleen de traphal (volledig feloranje) bleek toch even wennen… De kamer was klein, maar gerieflijk en leuk afgewerkt met leds, een kamereigen geurverspreider en geperfectioneerd met uitgestrooide rozenblaadjes. Het verbaasde mij hoe snel ik me ‘thuis’ voelde in deze mini-omgeving.

Met ons zeer handige, in een krantenstalletje gekocht, ‘Paris Pratique par arrondissement’ in de hand vonden we de weg naar de Rue de Mouffetard om er zowel een flesje rode wijn, enkele stukken kaas en een vers Frans brood uit te zoeken. Met onze picknickinkopen begaven we ons naar de Jardin des Plantes waar we ons op een bankje nestelden en ons tegoed deden aan de typisch Franse producten.

Het weer zat (meer dan) mee en wandelend verkenden we de grootstad. Zoals iedereen zagen we (de buitenkant van…) de Notre Dame, het Louvre, de Moulin Rouge, de Arc de Triomphe, Montmartre en de Sacré Coeur. Aan de innerlijke shoppingdrang werd ook gedacht in de mega-Galeries La Fayette en de een stuk meer designershop Colette. ‘s Avonds bracht die andere innerlijke noodzaak ons in het showroom/restaurant l’ Atelier Renault op de Champs-Elysées. Met aan de ene kant zicht op F1-bolides en andere meesterwerken van Renault en aan de andere kant zicht op de Champs-Elysées zelf genoten we hier van het driegangenmenu.

‘s Morgens schoven we aan in de kleine, maar uiterst gezellige en kleurrijke ontbijtkelder van het hotel. Het is heerlijk wakkerworden in dergelijke ruimte met croissants en andere lekkernijen. Enkele verplichte bezienswaardigheden ontbraken nog op onze toeristisch Parijsbezoek, maar de tijd drong. De metro bracht ons dan ook zeer vlot en stipt vlakbij Père Lachaise, het kerkhof waar je door kan blijven dwalen en de laatste rustplaats van heel wat bekenden tegen kan komen (Jim Morrison, Oscar Wilde, Chopin, Molière, etc.).

Nog twee designershops le Bouclard en Surface To Air lagen op onze route om uiteindelijk via de Eifeltoren terug te keren naar de parking en Parijs (later dan gepland, maar nog een dag te snel) te verlaten.

Le Mans
Een vijftiental kilometer van Le Mans zelf lag onze camping Château de Chanteloup die de volgende twee nachten ter overnachting zou dienen. Tussen kanjers van, vooral Britse, caravans die ook hun gezellige mega-barbecuestel meegebracht hadden, zetten we ons tentje op.

We besloten ons niet geheel belachelijk te maken en onze Campinggaz-brander te laten zitten. De auto in en onze TomTom-reisleider ons naar de dichtstbijzijnde restaurants laten leiden dus. Je houdt het je echter niet voor mogelijk hoe doods de omgevende dorpjes erbij lagen op deze vrijdagavond. In het restaurant van het derde dorpje zagen we nog licht branden en waren er precies nog klanten. Vier ouderen die al even hun koffie op hadden zo bleek en het keukenpersoneel was reeds naar huis. ‘Iets in de buurt om te eten, nu nog open? Euh, misschien in Le Mans…’ Rond tien uur kwamen we aan in Le Mans waar we de eerste de beste brasserie, ‘Le Bistrot sur la Place’, ons lieten bedienen. Een culinaire droom was het niet, maar gegeten hadden we.

Zaterdagochtend dook ik even het campingzwembad in, waarna we opnieuw naar Le Mans afzakten. De stad bestaat uit twee delen, de moderne stad met zijn winkelstraten en op de heuvel de gezellige, smalle kasseisteegjes met de kathedraal aan het uiteinde. Na het rondslenteren hadden we in de late namiddag een squashterrein gereserveerd in het sportcentrum Les Cèdres. Dit heeft dezelfde eigenaars als de camping waardoor we hier volledig gratis terecht konden. En daar mijn vriendin mij al enige tijd wilde meekrijgen op een squashterrein leek dit het ideale initiatiemoment. Buiten wat kneuzingen en een zware vernedering qua score toen heb ik er nog steeds geen spijt van…

Terug in Le Mans centrum aangekomen, zochten we La Ciboulette op, een restaurant in het oude stadsgedeelte met een typisch Franse keuken en een mooi terras op een kruising van enkele steegjes. We waren maar net op tijd daar de niet-gereserveerde tafels-voor-twee volzet waren zo’n tien minuten na onze aankomst. Het degustatiemenu bevatte alles waar ik bij de kleinere menus verschroeiende keuzes over zou moeten maken. De zeven gangen smaakten dan ook echt van de eerste tot en met het ruime dessertbord als laatste voortreffelijk. Met een volle maag slenterden we nog wat door de donkere straatjes om uiteindelijk tussen het naar de kathedraal starende volk was te belanden. La nuit des Chimères was namelijk volop aan de gang en op de kathedraal werden beelden geprojecteerd waardoor ofwel de architecturale vormen van het bouwwerk versterkt werden, ofwel een heel ander object, zoals een piratenschip, de kathedraal leek te vervangen. Zeer verrassend om op dergelijke ingewikkelde drie-dimensionale vorm andere drie-dimensonale zaken te zien verschijnen.

Huiswaarts
Eerst stond zondag nog een bezoek aan één van de ‘Plus Beaux Villages de France’ op het programma. St-Ceneri-le Gerei bleek een klein, groen, idyllisch langs water gelegen dorpje met meer toeristen dan inwoners. Lang konden we er ons dus niet bezig houden. Erna hadden we nog de hele dag om de 500 kilometer te overbruggen.

Op vier dagen tijd in een designhotel en op een camping verbleven, een grootstad met wereldbekende toeristische bezienswaardigheden bezocht en door kleine straatjes van een middeleeuwse stadskern geslenterd. Gepicknickt en uitgebreid gedineerd, gezwommen en gesquasht… Het leek veel langer dan het was, maar met een dagje extra in Parijs en een dagje extra om de streek rond Le Mans te verkennen zou het helemaal ideaal geweest zijn.

Geen vollopende Korenmarkt die het verkeer van en naar Polé Polé in de war stuurt, een nieuwe Boomtown en een stuk strand in de binnenstad. Niet alleen klinkt het goed, het lijkt me ook echt een positieve evolutie! Nu dat PoléPolé-podium nog terug over het water en ze staan op punt, die Gentse Feesten!

De tien dagen chronologisch in kernwoorden:
Dansende oma’s, Café con Leche, vrolijkmakende sangria, Filip D’haese, ‘t Vliegerke, Charlatan, Los Willems Vermandeiros, spiegeltentpaalklimmen, afspreekplaats: midden van het rond punt aan Sint Jacobs, Biezebaaze, stortregen, Raymond, vegiburger met tofu, Chiwoniso, Gent Beach-fatboys, Fanfare der roze madammen, Telenet-cava-boot, nog eens de roze madammen, Roland, balonnenplooier, De Staat, No DJ! aka Peter Van de Veire, vegiburger met hazelnoot, Les Truttes, Yevgueni, Gent Beach-overdekking tegen de stortregen, Carlsberg, jacuzziverbod, Boomtown: Black Box Revelation, Patje Krimson, Keynote, Telenetbootje, coole Nederlanders, garnaaltjes in Baudelo, Plastik Pleasure, *kuch*, frietvet met loempia’s, vegiburger met risotto, 10daysoff, Metronomy, N.A.S.A., MakeUpClub, Sweet Coffee, Telenetboot, Vietnamese inktvis met bami, Daan.